Adang & Lipe 3

วันจันทร์ที่ 20/12/10

อาหารเช้าวันนี้แยกย้ายกันมากิน เพราะบางคนอาจจะตื่นเช้ามาถ่ายรูป เล่นน้ำ
หรือบางคน (เช่นเรา) ก็อยากตื่นสายแทน ^^
ก็เลยแยกย้ายกันกินดีกว่า
เรากินมักกะโรนีทูน่า อร่อยดีทีเดียว
จากนั้นก็แพ็คของเตรียมย้ายไปยังเกาะหลีเป๊ะ!

พวกเราไปขึ้นเรือที่หน้าหาดอาดัง โดยคนเรือแนะนำว่าคุณเอกฝากให้มาส่งพวกเรา
คนเรือก็เร่งให้พวกเรารีบไปเพราะดูท่าว่าฝนจะตก แล้วระหว่างทาง ฝนก็ตกมาจริงๆ
พวกเราต้องย้ายกระเป๋าเข้ามาด้านในเรือ หาชูชีพหาเสื้อคลุมมากันฝนกัน
คลื่นลมแรงพอดู เรือต้องค่อยๆแล่นฝ่าคลื่นลมฝนไป น่าหวาดเสียวเหมือนกัน
ดังนั้นเมื่อถึงฝั่งหลีเป๊ะโดยปลอดภัย คนเรือก็เลยขอค่าเรือข้ามฟากเพิ่ม
จากคนละ 50 บ. รวม 400 บ. เป็น 600บ.แทน ซึ่งพวกเราก็โอเค

เรือมาจอดที่หาดพัทยา ใกล้กับที่พักพอดี
โชคดีที่ตอนไปถึงหลีเป๊ะ ฝนหยุดตกพอดี พวกเราเลยเดินเข้าที่พักโดยไม่เปียกกัน
พวกเราจองที่พักที่วารินทร์บีชไว้ 3 ห้อง
โดยแบ่งเป็นนุ่ม+หนุ่ม, ปา+หลิน+น้ำฝน, อิน+หญิง+ติ๊ก

ที่วารินทร์บีชรีสอร์ทนี้ ห้องพักก็ดูสะดวกสบายดี มีแอร์ มีทีวี มีน้ำอุ่น แต่ไม่มีตู้เย็น
และที่มีมากสุดก็คือ ยุง!
โอ้โห ยุงดุมากกกก ขนาดเดินไป เต้นไป มันยังกัดได้ไม่ปล่อย
ดีที่ติ๊กมีเอายาทากันยุงมา พวกเราเลยได้ใช้กัน
แต่เพื่อความไม่ประมาท เราก็ไปขอยาจุดกันยุงที่รีเซฟชั่นมา
เอามาจุดไว้หน้าประตูห้อง ยุงจะได้มาก่อกวนน้อยยที่สุด

หลังจากเก็บข้าวของแล้ว พวกเราก็ออกไปเดินที่ถนนคนเดินกัน
ร้านรวงต่างๆก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
บรรยากาศแสนคุ้นเคย ดีใจที่ได้กลับมาอีกครั้ง
พวกเพื่อนๆอยากกินโรตีเป็นอาหารกลางวันกัน
แต่เรา ปา น้ำฝน ขอกินอาหารหลักก่อน ก็เลยแยกกัน

เราไปกินข้าวกลางวันกันที่ร้านฟอร์ร่า ซึ่งคราวก่อนก็เคยมากินหนนึง
จริงๆอยากไปกินที่ค้าคนเลมากกว่า อยากกินข้าวยำปักษ์ใต้ แต่ต้องย้อนกลับไปไกล เลยตัดใจ
เราสั่งผัดไทกุ้งสดมากิน อร่อยใช้ได้เลย ราคาก็ไม่แพง
แต่ตอนเก็บเงินนี่สิ เค้าดันคิดเงินเกินมา 30 บ.
ดีที่พวกเราเช็คก่อน ก็เลยไม่ต้องจ่ายเกิน
แต่ปาความจำดี จำได้ว่าคราวที่แล้วที่มากิน เค้าก็คิดเงินเกินเหมือนกัน
เลยทำให้อดนึกไม่ได้ว่า … บังเอิญ หรือ ตั้งใจ!

หลังจากอิ่มท้องจากอาหารคาว ปากับฝนก็กินอาหารหวาน อันได้แก่โรตีต่อ
ส่วนเราขอผ่าน แบบว่ายังอิ่มอยู่เลยไม่อยาก เก็บไว้กินตอนอยาก จะได้อร่อยขึ้น

พวกเราเดินทะลุถนนคนเดินไป เดินเลียบหาดไปเรื่อยๆจนไปถึงเมาเท่นวิวรีสอร์ท
ที่มีรีสอร์ทบนเขา และมีวิวห้องอาหารที่สวยที่สุดบนเกาะ
อันที่จริงพวกเราก็จะพักที่นี่แหละ เพราะประทับใจจากคราวก่อน
ที่พักดี อาหารก็ไม่แพงนัก แถมวิวก็สวยมากๆ แต่เสียดายที่ห้องเต็ม

เมื่อมาถึง พวกเราก็สั่งน้ำมาดื่มดับกระหาย มีหลินที่สั่งข้าวผัดมากิน
จากนั้นก็นั่งเล่นรับลม ถ่ายรูปกันไปเรื่อยๆ จนได้เวลาจึงกลับที่พักกัน

ขากลับ เรากลับไปยังร้านค้าเดิมที่คราวที่แล้วแอบปิ๊งกางเกงเค้าแต่ไม่ได้ซื้อ
เพราะแม่ค้าสะกิดบอกว่าใส่ยากนะ
งวดนี้เรากลับไป ก็จำไม่ได้หรอกว่ากางเกงตัวไหนที่คราวที่แล้วปิ๊ง
แต่คราวนี้ก็ปิ๊งมาอีกตัว และซื้อมาเป็นเจ้าของเรียบร้อย!
เป็นกางเกงสีเทาตัวยาว ปลายกางเกงจะบานๆคล้ายใส่กระโปรงดูรุ่มร่ามดี ชอบ ^^
เอาไว้ไปทะเลเดือนหน้าจะใส่ไปด้วย!

พวกเราแวะกินโรตีอีกเจ้า ไม่ใช่เพราะอยาก แต่ชอบโคมไฟ สีสันและการจัดแต่งร้านกัน
เราก็เลยได้กินโรตีช็อคโกแลตซักที

ที่ถนนคนเดินนี้ เพื่อนๆซื้อของฝากกันใหญ่
ติ๊กซื้อมากที่สุด เพราะฝากทั้งเพื่อน ฝากทั้งตัวเอง
โดยซื้อแม็กเน็ตรูปน่ารักๆไปเยอะเชียว แถมแวะแล้วแวะอีก
ผ่านกี่รอบก็แวะซื้อ ไม่ผ่านก็ตั้งใจเดินไปให้ผ่าน ช่างเป็นคนดี
ผิดกับเราที่ไม่ซื้อของฝากใครเลย ก๊ากกกกก

บ่ายแก่ๆ แดดร่มลมตก นุ่ม ปา หลิน ลงเล่นน้ำกัน
เราเดินเล่นไปเรื่อยๆคนเดียวอย่างมีความสุข
เนื่องจากหาดทรายที่นี่นุ่มเท้ามากกกกกกกกกกกกกก
ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนหาดทรายที่มีคลื่นซัดมาละเลียดเท้า
ทำให้รู้สึกนุ่มและเย็นสบาย มีความสุขจริงๆ
เราเดินเล่นไปเรื่อยๆจนถึงสุดหาด แล้วค่อยเดินกลับ
พอมาถึงที่หน้าหาดที่พัก ก็ได้ยินนุ่มตะโกนเรียกและชี้อะไรซักอย่าง
พอหันไปดู ถึงได้เห็นรุ้งกินน้ำทอประกายบนฟ้า
ก็เลยถ่ายภาพเก็บมาให้ดูกัน

อาหารเย็นวันนี้ พวกเราไปหาร้านกินที่ถนนคนเดิน
จนมาพบกับร้าน Thai Food ซึ่งมีราคาไม่แพง เลยเลือกกินที่ร้านนี้
อาหารร้านนี้อร่อยใช้ได้เลย พวกเรากินกันเกลี้ยงเชียว
จากนั้นก็ไปกินโรตีกับชาชักกันต่อที่ร้านเตอร์บิลังสตูล
ติ๊กสั่งโรตีมะตะบะมา เราเลยได้อานิสงส์ไปด้วย โอ้โฮ อร่อยแฮะ!

เมื่ออิ่มแล้วพวกเราก็เดินเล่นกันต่อ บางคนก็กลับที่พักไป
เรา นุ่ม หญิง ติ๊ก เดินเล่นกัน จากหน้าหาดวารินทร์ ไปยังหาดฝั่งซ้ายสุด
แล้วก็เดินย้อนกลับมาที่เดิม และเดินต่อไปยังหาดริมฝั่งขวาสุด
เดินจนเมื่อยยยเลย แต่ก็ชอบที่ได้เดินหาดทรายนุ่มๆแบบนี้
แต่เดินเล่นตอนกลางคืนแบบนี้ก็น่ากลัวนะ
เพราะว่าน้ำขึ้นเร็วมาก บางจุดถูกน้ำเซาะเข้าไปลึกเลย
ดีที่มีทำสะพานข้าม เลยเดินได้ง่าย
ระหว่างที่เดินเล่น ก็มีการแสดงควงไฟของบางร้านโชว์ให้แขกดู
พวกเราก็ไปยืนดูกัน สนุกมากกก โดยเฉพาะร้านที่ 2 ที่ควงไฟไปด้วย เต้นประกอบเพลงไปด้วย
พวกเราเดินกันตั้งแต่สามทุ่มครึ่งยันสี่ทุ่มครึ่ง กว่าจะเดินกลับถึงที่พักก็เมื่อยไปตามๆกัน

ดูจากรูปด้านบน พวกเราเดินจากปลายหาดฝั่งหนึ่งไปยังปลายหาดอีกฝั่ง ที่เห็นแสงไฟลิบๆนั่นล่ะ!

แต่เหนื่อยๆอย่างนี้ก็ดีนะ อาบน้ำเสร็จจะได้หลับกันสบายยยย ถ้า …
ไม่มีหญิงกับติ๊กคุยกันอย่างเมามันราวกับเนื้อคู่ที่รอมาร่วมสามสิบปีถึงจะได้มาเจอกัน T^T

This entry was posted in Travel. Bookmark the permalink.

2 Responses to Adang & Lipe 3

  1. ทำไมไม่มีรูปโรตี..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s